Menu
Free Pack
Buy Now

Het grote contrast: krabben op het strand versus krabben van je voorruit!

door Barbara Braak, op 4-12-20 15:40

Ik zit met mijn voeten in het zand en droom weg terwijl ik de lichtblauwe zee in staar. Het is de tweede week aan het strand in Diani aan de oostkust van Kenia. Werkt de wifi inmiddels goed? En hoe zit dat met die hitte? Heeft iedereen inmiddels zijn draai kunnen vinden op deze paradijselijke plek?

Dit weekend was voor ieder van de remote workers anders. We hebben een weekend ‘vrij’ en kunnen dus, in tegenstelling tot de eerdere weekenden, de invulling zelf bepalen. We trappen het weekend af met een heuse vrij-mi-bo met koude biertjes op het strand. Sommigen hebben voor dit weekend een plaatselijke visser aangesproken en gaan op zoek naar tonijn, snappers en wat calamaris. Anderen dompelen zich onder in luxe in een van de prachtige resorts. Zelf spring ik samen met een klein clubje opnieuw op de motor. 

We hebben tenslotte sinds vorige week – onofficieel dat wel – ons rijbewijs in the pocket."

Bij ons vertrek rijden we op de bonnefooi naar het zuiden. Het voelt hier als het “échte Kenia”, waar de Kenianen niet gewend zijn aan onze witte huid en enthousiast “Jambo!” schreeuwend en zwaaiend langs de weg staan. We toeren met een aangenaam gangetje door dit prachtige groene landschap. En komen dan aan in een vissersdorpje en er wordt een bootje geregeld. Achter ons wordt op de visveiling de vis gewogen aan een zelfgebouwde weegschaal – een op het eerste oog zeer interessante constructie - en wordt er duidelijk fel onderhandeld over de prijs van de vis van vandaag. Anderhalf uur later is de boot er. Wij hebben intussen vrienden gemaakt met de jongetjes uit het dorp. Ze vinden het maar wat leuk om te poseren voor de camera, om zichzelf vervolgens schaterlachend te bewonderen. We vertrekken naar de mangrove waar Charlies Travels, ter compensatie voor de co2 uitstoot die reizen met zich mee brengt, een deel van de inkomsten gebruikt om nieuwe mangroven te plaatsen. Wanneer we terugkeren in de hoop op de afgesproken vislunch blijkt onze red snapper nog niet klaar. ‘Nog tien minuten’ zegt de man. Voor de Keniaanse tien minuten kun je gerust een uur uittrekken, dus we besluiten de vis mee te nemen, in een zak op de rug van Sjoerd. Hij heeft genoten. We stranden in de plaatselijke én enige pub van Shimoni, waar we met de eigenaar en zijn stamgasten een potje pool spelen, een uitvoerig gesprek voeren over het verschil tussen Afrikaanse en Westerse vrouwenbillen en genieten van onze – bedankt Sjoerd – heerlijke vis! 

Wanneer ik met een zweetsnor mijn laptop op de maandagochtend opensla, zitten mijn collega’s met dikke truien en sjaals achter het scherm. Het contrast wordt met de dag groter. -1 in Nederland versus 31 graden hier in Kenia. Terwijl in Nederland de kerstboom in huis gehaald wordt, delen wij hier het ijskoude water met onze collega (een Vervet aap, die hier regelmatig vol overtuiging de koelkast opentrekt). 

Mijn favoriete plekje
 

Wij, de remote workers, lijken de hitte inmiddels beter aan te kunnen en wanneer het echt niet meer uit te houden is – het leven van een remote worker gaat niet altijd over rozen – vluchten we met onze laptop en router naar het strand, waar een heerlijk briesje staat. Wat eerder al bleek is dat men behoefte heeft aan een duidelijke scheiding tussen woon- en werkplek en dat zie je deze week goed terug.

De meeste restaurants en resorts in de omgeving en alle hoeken van de villa zijn inmiddels “getest” en iedereen heeft zijn favo werkspot inmiddels wel gevonden. 

Remote werken blijkt, in tegenstelling tot mijn verwachting, goed te werken voor mij. Zolang ik maar een aantal dagen incalculeer om even goed te settelen.”

Het blijkt dat we gemiddeld zo’n 2 á 3 dagen nodig hebben om op een nieuwe plek ons ritme te vinden en écht productief te kunnen zijn. Daarmee is de productiviteit deze week weer wat gestegen, van 7,3 vorige week naar 7,6 deze week. De motivatie en de energie zijn deze week nagenoeg gelijk gebleven.

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding


Naarmate we langer met de groep zijn, komt ieders persoonlijkheid steeds meer naar voren. Iedereen is heel erg zichzelf en dat zorgt voor een hele fijne en vrije dynamiek. Volgende week breekt onze laatste remote working week aan en daarvoor keren we terug naar het koelere Nairobi. Het succes van remote werken, zeker in groepsverband, wordt steeds meer bevestigd en er worden zelfs al nieuwe plannen gemaakt. Voor nu, aansluitend op deze trip, maar ook voor straks na een korte touch-down in Nederland.

Ik heb voor mezelf besloten om langer te blijven, dit voelt als hét ultieme gevoel van vrijheid.”

Volgende week neem ik jullie mee in de allerlaatste gezamenlijke week remote werken en ontvangen alle remote werkers vanuit Great Place To Work de afsluitende online Remote Work Survey. De uitkomsten daarvan volgen snel!

Houd onze LinkedIn in de gaten en bekijk onze Instagram voor zonnige kiekjes! Klinkt voor jou zelfs een zweetsnor en een mooi palet aan muggenbulten inmiddels aantrekkelijk? Kom dan ook deze kant op en klik hier!

De eerdere blogs van Barbara gemist?  Lees ze hier terug: 

Deel jouw reactie